ACIMADI (mı) Kİ?

Düştüğünde,

Kanayan dizlerine bakıp ağlamak,

Ortalığı birbirine katıp, ağlamanın ardından gelen sakinlik ve içinin boşalması hissiyle acıyı unutmak mı iyi gelir,

Yoksa kanayan dizlerine bakıp bir iki damla gözyaşının ardından ‘Acımadı kiii’ diyerek yürümeye devam etmek mi?

..

25 Mart 2016 yılında yazdığım bu cümlelerin üzerinde durup düşündüm bugün biraz..

Çünkü o yazıyı yazarken dahil olmak üzere;

Ben her zaman ikinciyi seçmiştim,

Acımadı kii diyerek yola devam etmenin gerçek güç olduğu ya da şikayet ettikçe müşküliyetlerin artacağı sanrısından belki..

Ve takip eden uzun yıllarca da bu böyle devam etti..

..

Şimdi..

40’larıma yaklaşırken,

Kendini daha iyi tanıyan,

Kendini eskisinden daha çok seven ya da sevmeye gayret eden,

İçindeki küçük kızı, olgun bir kadınla yer değiştirme arafında bir yerlerde medcezirler yaşayan,

Pek çoklarımız gibi..

Şimdi anlayabiliyorum ki;

Bu ‘Benim canım yanmaz’ hali,

Zaten yaralarını hızla iyileştireceği özgüveniyle, haşarı bir çocuk gibi ruhuna pek çok darbe alacak kadar hızlı bisiklet sürebilen o korkusuz kızın hücreleri artık o kadar da çabuk yenilenmiyor..

O yaralar eskisi kadar hızlı kapanmıyor..

Biraz acıya fırsat vermek,

Her acıda hızla çözüm aramak yerine biraz acının da demini almak,

Acının üzerinden hızla geçip takla atmaktan daha dingin bir yol gibi geliyor artık bu kıza..

..

Çünkü o günlerde 2 seçenek olarak gördüğüm bir yoldu bu benim için..

Şimdilerde çözdüm inkarda kalıp, iyileşmeye varamadan yara bere içinde kalan ruhumun hoyrat izlerini,

Şimdi fark ettim iki seçenek gibi görünen sürecin aslında bir döngü olduğunu

Şimdi anladım,

Dengeyi,

Hassasiyeti,

Ve yaralarımın hepsini kabul etmeyi,

İz bırakmadan onarabilmek için yavaşlamayı..

Acımın üzerinde biraz durup düşünebilmeyi..

..

Her acının kendi içinde yer alan,

İnkar..

Kabullenme..

Yas..

Ve iyileşme döngüsüne inanıyor,

Belki 20’lerimin başında hızla iyileştiğini görerek, iz kalmadığını düşündüğüm her yara için kendime daha şefkatli olmayı seçiyorum..

..

Şimdi..

Artık kendimin daha çok kıymetini biliyorum..

..

Tam, şimdi..